Undan farin vika er búin að vera alveg frábær. Ég fór til Cuzco á sunnudaginn seinasta þar sem eitt aðal markmiðið var að fara upp á Macchu Picchu. Það var svo gert og svo miklu meira til þar sem ég var í einhverskonar ferðum alla dagana nema seinasta daginn þar sem ég notaði tímann til að skoða borgina sjálfa og kaupa eins og nokkrar gafir. Macchu Picchu var ennþá fallegri og merkilegri en ég hafði búist við sem kom mér skemmtilega á óvart. Landslagið var hreint út sagt ótrúlegt og mér fannst bara mjög merkilegt að ég væri þarna. Ég vildi óska þess að mamma og pabbi hefðu getað verið með mér þarna en það gefur mér bara ennþá betri ástæðu til þess að fara aftur. Hæðin var aðeins að stríða mér fyrstu 2 dagana en með hjálp frá coca te-i og hæðaveikipillum var þetta leikur einn. Ég tók rosalega mikið af myndum sem ég set við tækifæri þegar ég er komin heim inn á picasa síðuna. í kvöld er síðan ferðinni heitið til Boston þar sem ég hitti mömmu og pabba um eftirmiðdaginn á morgun. Ég er ekki frá því að það eigi eftir að falla nokkur gleðitár þegar ég sé þau... En takk fyrir að fylgjast með mér hérna. Takk Sigga, Davíð og Ægir. Takk Perú
Þá er ég búin að skila af mér öllum verkefnum, búin að pakka, þrífa og er farin út úr íbúðinni sem að er búið að vera heimilið mitt seinustu 4 mánuðina. Það var nú svoldið einkennilegt að labba út í seinasta skiptið og kveðja verðina vini mína sem að óskuðu mér góðrar ferðar og allri fjölskyldunni gæfu.
Undan farin vika er samt sem áður ekki beint búin að vera minn besti tími hérna þar sem ég endaði aðfaranótt sunnudagsins upp á spítala með næringu í æð. Það má eiginlega segja að ég hafi gefist upp fyrir magaverkjum en það kom í ljós að einhver vírus væri búinn að hreiðra annsi vel um sig og væri að gera mér lífið leytt. Ég held nú samt að ég sé öll að braggast enda bráðum að verða komin vika á sýklalyfjum. Þetta gerði allt svoldið erfitt þar sem mig langaði bara að sofa en ekki skrifa ritgerðir en allt saman var klárað á nokkuð réttum tíma svo núna hef ég tímann sem er eftir til að njóta.
Eldnsemma í fyrramálið fer ég í smá ferðalag til Cuzco og verð í 5 daga. Ég ætla að sjálfsögðu að fara og sjá "týndu borgina" Macchu Picchu og sitthvað fleira en mest hlakka ég til þess að komast aðeins út úr Lima borg. Dagurinn í dag er reyndar einn sá betri sem að hefur verið hérna, sólin skín í heiði og blár himinn og tilvalið að skella sér að Paraglide-a! Já ég held að ég láti bara af því verða og skelli mér á eftir. Þetta er búið að vera smá draumur síðan ég kom hingað þar sem ég hef horft á ábyggilega einhverja tugi svífa hérna í loftinu. Líma á víst að vera með bestu stöðum í heiminum til að gera þetta þannig að þetta ætti ekki að verða slæmt.
Ég ætla að reyna að skrifa inn eina færslu á meðan ég verð í Cuzco en sjáum nú til hvort að ég eigi eftir að gefa mér tíma í það... Annars þegar að dvölinni þar líkur flýg ég til Boston og hitti mömmu mína og pabba. Ég fæ spennuhnút í magann við tilhugsunina um hversu stutt það er í að ég sjái fjölskylduna mína og vini. Ég er full tilhlökkunar!
Undan farnar vikur hef ég skrifað að minnsta kosti 5 færslur hingað inn en fundist þær svo innihaldslausar og leiðinilegar að þær hafa ekki verið birtar. Mér finnst líka ekkert skemmtilegt þegar að það er bara einn sem að kommentar en innlitin á síðuna eru örlítið fleiri. Það sem hefur samt mest verið að angra mig er að ég kem ekki hugsunum í orð. Þrátt fyrir að hafa bara verið í Lima upp á síkastið þá er ég ennþá að sjá hluti sem að mér finnst forvitnilegir og sérkennilegir og svo virðist vera sem að það séu engin takmörk. Samt hefur hugurinn legið meira í áttina heim. Jólabarnið hefur vaknað og ég er að berjast við það að byrja ekki að hlusta á eins og eitt og eitt jólalag og ég get ekki hætt að hugsa um hvað ég hef haft það gott heima hjá mér á þessum tíma. Ég er ekki ein um þessa tilfinningu hérna enda þegar að styttist í lokin hugsar maður meira heim og maður fer að sakna allra sem manni þykir vænt um. Ég vakna stundum og finnst eins og ég sé heim og þegar að ég fatta að ég er hérna þá klemmi ég aftur augun og reyni að láta tilfinninguna endast í smástund í viðbót. Þetta þýðir samt ekki að lífið hérna sé ekki dásamlegt. Sumarið er að líða inn og sólinn er farin að skína en með sumrinu hafa reyndar komið moskító flugur en ég er að skera upp herferð á móti þeim þannig að sjáum til hver vinnur að lokum.
Í dag fór ég að hitta konu sem að ég kom mér í samband við til þess að taka þátt í sjálfboðaliðastarfi. Ég vissi ekki beint hvert ég var að fara enda hafði ég aldrei komið í þetta hverfi í Lima. Ég verð að viðurkenna að ég var svoldið smeik þar sem ég var bara ein á ferð þannig að ég hafði nokkrar varúðarráðstafanir eins og taka ekki með mér nein kort eða önnur verðmæti. Ferðinni var heitið að landbúnaðarháskólanum hérna í Lima sem að er í hverfi sem að heitir La Molina og er nokkuð frá mínu hverfi. Varúðarráðstafirnar hefðu nú alveg mátt missa sig þar sem mér fannst þetta mjög fallegt hverfi og umhverið í krigum skólann mjög fallegt og alveg rosastórt! Gangan hófst í leit að þessari skrifstofu og loksins þegar að ég fann hana þá var þetta eiginlega bara lítið herbergi þar sem að sátu svona 7 manns í hnapp til þess að komast fyrir. Allir voru alveg ótrúlega vinalegir og ég var kysst í bak og fyrir og boðin velkomin og strax farið í það að búa til pláss fyrir mig til þess að sitja. Mér fannst þetta nú alveg óþarfa uppþot þar sem ég var að stela stól af öðrum þarna en ég fékk engu ráðið og að lokum settist ég og reyndi bara að vera stillt og prúð . Ég hélt að ég væri bara rétt að koma til að sjá hvað væri í boði og tala við einhvern co-ordinator en annað kom í ljós. Þarna var ég mætt í miða afmælisveislu hjá stelpu sem að hafði unnið þarna í 9 ár og var að hætta sem yfirmaður og ný stjórn að taka við. Það voru haldnar tilfinningaþrungnar ræður um að þetta væri eins og ein stór fjölskylda og hver emættisteyðurinn svarinn á eftir öðrum en þetta var alveg frábært og svo sérstakt. Þetta virkar kannski ekkert mjög merkilegt en mér fannst ég hafa komist aðeins nær því að átta mig á því hvernig Perú-búar eru.
Krakkarnir eru farnir til Cuzco að labba Inka trail og ég verð að segja að það er hálf tómlegt hérna hjá mér. En það verður nú ekki lengi lognmolla hérna þar sem að vonandi fer ég strax um helgina að taka þátt í einhverju hjálparstarfi. Þar sem ég skildi ekki nema svona 1/3 það sem var verið að segja við mig veit ég ekki alveg hvað ég er að fara að gera:)
En ég er farin í háttin með moskító banann við hlið mér! Þangað til næst Ragnheiður Sylvía
Ég vaknaði og setti á "partýpartý" playlistann í ipodinu og hóf að þrífa eins og enginn væri morgundagurinn. Þegar að sápulyktin hertók íbúðina var kominn tími til að skella sér í sturtu til að vera í samræmi og eftir það ákváðum við Davíð að fara og fá okkur eins og einn kanilsnúð í kanilsnúðabúðinni í fínu vestrænu verslunarmiðstöðinni okkar. Þetta er svona lítill bás, á stærð við vöfflubílinn, sem að sérhæfir sig í kanilsnúðum. Það sem gerði þessa ferð áhugaverða var að það voru 4 starfsstúlkur að vinna, ein sá um degið, ein sá um drykkjarföng, ein sá um kassan og ein sá um að framreiða kanilsnúðana á disk. Það var síðan ekki frásögu færandi nema að þarna sat maður sem að við höldum að hafi verið einhverskonar verslunarstjóri hjá þessu fyrirtæk,i og reytti af sér brandarana þannig að þær skríktu allar eins eins og smástelpur. Þetta fékk mig til að velta því fyrir mér hvort að það þyrfti ekki að fara að hagræða aðeins og minntist ég þess að vinna á hóteli þar sem að eingöngu voru 7 starfsmenn í það heila... Svona er þetta svoldið í Perú, allir hafa sína starfslýsingu og fara ekki langt fyrir utan sitt svið, pappírsflóðið er það mesta sem ég hef nokkurn tímann séð meira að segja við það eitt að þvo föt, ekkert er einfalt en samt er þetta svo sjarmerandi.
Eftir að hafa eytt gærdeginum í það að skrifa verkefni fyrir einkennilega bandaríska kennarann okkar, Skanderup, fór ég í skólann í dag og bjóst við því að þurfa að verja skrif mín, en það var nú alldeilis ekki. Ég fæ hringingu klukkutíma fyrir tímann frá Skanderup þar sem að hún segist ekki komast vegna þess að hún sé á fundi og hvort að ég geti ekki komið því áleiðis til skólans. Ég og Davíð gátum ekki annað en brosað, hún er nefninlega einn sá einkennilegasti kennari sem að ég hef haft. Við erum eiginlega komin á það að hún sé bara gamall hippi sem að finnst ennþá svoldið skemmtilegt að fá sér eins og eina jónu af og til og sé því svoldið utan við sig og oft illa fyrir kölluð:)
Á leiðinni heim frá skólanum vöknuðuð síðan minningar um það hvernig okkur leið fyrsta daginn hérna í Lima. Borgin var svo ógnvekjandi, lyktin var hrikaleg, mengunin var allsráðandi, bílarnir voru yfirþyrmandi og við voguðum okkur ekki út fyrir hússins dyr eftir myrkur. Fyrsta kvöldið sátum við öll saman á fína vestræna hótelherberginu okkar og töluðum í okkur kjarkinn til að halda áfram daginn eftir inn á milli hláturskastana sem að var það eina sem við gátum gert því tilfinningaflaumurinn var svo mikill. Í dag er allt orðið svo venjulegt að það liggur við að maður verði fyrir smá vonbrigðum þegar maður fattar að dagurinn í dag verður eins og í dagurinn í gær. Svona verður maður spilltur. Hérna í Lima skiptast á skin og skúrir eins og allstaðar annarsstaðar en oftast man ég samt hversu ótrúlegt það er að vera stödd hérna og fá að lifa þessu lífi.
Þegar ég vaknaði á mánudagsmorguninn seinasta þá var ég á leiðinni í ferðalag. Ég ákvað að hlusta nú á blaðamannafundinn áður en ég fór og keypti miða og þegar að hann var búinn ákvað ég að verða efir heima. Seinustu dagar hafa verið undarlegir hérna í Lima líkt og á Íslandi og ég get ekki alveg ímyndað mér hræðsluna sem að hlýtur að vera þar, á miðavið hræðsluna sem að heltók litla hjartað mitt. Eftir að kom síðan í ljós að Kaupþing yrði að gefast upp ákvað ég hingað og ekki lengra! Ég gæti ekkert gert og það gerði nú ekkert gagn að sitja og fylgjast með fréttum allan daginn, þannig að ég keypti mér rútumiða og ætla að leggja í hann núna á eftir. Ferðinni er heitið til Cajamarca sem er í Norð-vestur Perú. Þar á víst að vera ýmislegt að sjá þannig að ég er komin í túristafötin og er reddí að leggja í hann. ég heiti fullt af myndum þegar ég kem aftur! Þangað til næst
Jæja ég er enn hérna, svona þrátt fyrir að það sé svoldið langt síðan að ég skrifaði eitthvað seinast. Ég er búin að vera bara í Lima síðan ég kom úr ferðalaginu seinast þannig að mér finnst ekkert mjög merkilegt að gerast hjá mér sem er vert að skrifa um.
Það er búið að vera svoldið um veikindi hérna hjá okkur og er Ægir sérstaklega búinn að lenda illa í því en með nóg af sýklalyfjum og fínheitum þá er þetta allt að lagast.
Síðan eru mamma og pabbi búin að kaupa sér miða hingað í desember svo að við ætlum að eyða jólunum saman í Perú! Mér finnst það hrikalega spennandi sérstaklega þar sem ég hef heyrt að það sé alveg frábært að vera hérna á þeim tíma. Ég ætla að fara með þeim upp að Macchu Picchu og síðan eigum við pantaða ferð í Amazon skóginum sem ég er alveg hrikalega spennt yfir. Sigga og Davíð fóru fyrir helgi til Iquitos sem er borg á Amazon svæðinu og þaðan í ferð um skóginn svo endilega fylgist með ferðasögu frá þeim eftir helgi.
En það er víst kominn tími til að spýta aðeins í lófanna hvað lærdóminn varðar en þessi vika verður helguð verkefnum og ritgerðarskrifum en síðan er planið að fara í langt ferðalag.
Við eigum nefninlega hálfskonar vetrarfrí sem við ætlum að nota til að ferðast og fara til Arequipa, Lake Titicaca og svona, þar sem það eru svo rosalegar vegalengdir hérna að þetta tekur allt saman svoldinn tíma.
Það verður ábyggilega alveg frábært og ég get eiginlega ekki beðið!
Seinasta helgi var hreint og beint frábær. Við fórum í smá ferðalag sem að byrjaði aðfaranótt laugardagsins. Við tókum rútu frá Lima kl 4:15 um nóttina til þess að geta átt allan daginn í Nazca. Við áttum svo kölluð VIP-sæti í rútunni sem að voru stór og þægileg og nánast hægt að búa til rúm úr sætunum sem var sérstaklega þægilegt svona um miðja nótt. Það verður þó að segja að það spillti örlítið fyrir að í kringum 7 um morguninn vorum við vakin með látum ef svo er hægt að segja. Það var eiginlega eins og við værum í sumarbúðum og einhver hefði ákveðið að vekja alla með því að berja í potta og pönnur. Eftir þetta fórum við nú bara aftur að sofa þangað til að við keyrðum upp að rútustöðinni í Nazca. Þar áttum við pantað flug yfir Nazca-línurnar, en þær voru gerðar einhvern tímann á milli 200 fyrir krist til 700 eftir krist. Þetta eru myndir sem að voru grafnar í jörðina undir sandinn í eyðimörkinni og það er alveg ótrúlega magnað hvernig þetta hefur verið gert. Við fórum með svona lítilli rellu sem að var hrikalega skemmtilegt, svoldið svona eins og að fara í rússíbana að fljúga með svona lítilli vél. Ég hélt samt að ég yrði hræddari en ég varð, en maginn sagði þó svolítið til sín og ég hét á vissu tímabili að ég myndi gubba yfir flugmanninn en til allrar lukku þá gerðist ekkert slíkt. Eftir flugið fórum við inn í Nazca bæinn og fengum okkur að borða og skoðuðum bæinn smá. Þetta er lítill krúttlegur bær þar sem að fólkið var alveg ótrúlega vinalegt og brosti til okkar á hverju götuhorni. Við fengum alveg hrikalega góðan mat á veitingastað þar sem að kettir, eðlur og falleg börn voru aðal umræðuefnið. Maturinn var sérstaklega kærkominn þar sem ég hafði ekkert borðað síðan kvöldið áður og klukkan var vel gengin í 2 eftir hádegi þannig að það var kannski ekki vona að það var vart við flökurleika í flugvélinni... Við tókum síðan rútu til Pisco þar sem við gistum á laugardagskvöldið. Þessi borg var ein af þeim sem að fóru hvað verst út úr jarðskjálftanum sem var hérna í Perú í ágúst 2007. Þetta var jarðskjálfti upp á 8 á richter og það er talið að um 80% af borginni hafi eyðilagst. Enn þá er allt á rúst rúmu ári eftirá og einkennilegt að sjá það. Það hefði verið gaman að sjá aðeins meira af borginni en morguninn eftir var tekin mjög snemma svo við rétt fórum að fá okkur að borða um kvöldið og síðan fljótlega í háttinn. Morguninn eftir vorum við sótt á hostelið kl 7 til að fara til Paracas. Í Paracas er þjóðgarður sem að er nokkuð stór og þar á meðal eru eyjur sem að heita Ballestas-eyjur. Við sigldum þangað og þar er alveg ótrúlegt fuglalíf! Ég hef aldrei séð svona marga fugla samankomna. Þarna eru líka sæljón sem á lágu þarna eins og þau væru að sóla sig bara. Eftir ferðina fórum við áfram að skoða hinn hlutann að þjóðgarðinum sem að er eyðimörk. Þar er alveg ótrúlegt landslag, gular strendur og ótrúlega blár sjór. Allt þetta var síðan kóronað með sól sem var eins og vítamínbúst fyrir andlitin á okkur! Þarna borðaði ég einn besta fisk sem ég hef smakkað, svo einfalt allt saman en bara alveg ótrúlega gott! Kannski var ég bara svona rosalega fegin að komast aðeins út fyrir Lima og að sá sólina en mér fannst þetta alveg rosalega skemmtileg ferð og allt saman vel heppnað. Ég er búin að setja alveg fullt af myndum inn á myndasíðuna mína svo endilega skoðið. Þessi vika á að fara í það að byrja á ritgerðum sem ég þarf að gera fyrir skólann, bæði heima og hérna en hver veit hvort að maður skreppi kannski næstu helgi eitthvað til að fá smá meiri sól og nokkrar freknur í viðbót. Þangað til næst!
Það er hálf einkennilegt þegar að það er komin rútína á lífið hérna í Lima. Ég veit ekki hvort að mér líkar við það eða ekki en samt sem áður þá verð ég að viðurkenna að það eru hlutir hérna sem að eru bara orðnir nokkuð venjulegir og vaninn er að hellast yfir mann. En síðan koma dagar þar sem allt fer á hvolf og ekkert er eins og það á að vera, það gerir þetta allt svo miklu miklu skemmtilegra!
Það var einn slíkur dagur í gær. Hann byrjaði svo ósköp venjulega, ég vaknaði og krakkarnir voru farnir á spænskunámskeiðið sitt þannig að ég sat í makindum með tölvuna í fanginu. Eftir smá tíma þá heyrði ég að það var fólk búið að safnast saman til að mótmæla á horninu á götunni minni sem er algjörlega orðið normið svo að ég kíkti ekki einu sinni út um gluggan. Það leið ekki að löngu þangað til að mér fannst hávaðinn frá þeim orðinn óvenjulega mikill svo að ég fór út á svalir og sá að þar var hópur fólks að mótmæla og nokkur hiti kominn í liðið. Mér fannst þetta allt agalega skemmtilegt og hélt áfram að fylgjast með og loksins náði fólkið að brjóta niður löggumannamúrinn og komast að forsætisráðuneytinu. Þetta voru ekki nema svona 30-40 manns sem að komust í gegn en samt agalega skemmtilegt allt svo að ég hljóp að sækja myndavélina mína. Þar sem í öðrum mótmælum hafa verið sprengdar nokkrar reyksprengjur fannst mér ekkert skrítið þegar að ein svoleiðis fór í gang en ég komst þó að því að þetta var barasta engin reyksprengja heldur táragas! Ég fann bara hvernig mér fór að svíða í augun og nefið og alles. Mér fannst þetta æðislegt og finnst rosalega gaman að geta sagt að ég hafi lent í táragasi í Perú! Ég náði smá á myndbandi af þessu en kann ekki að setja það hérna inn svo ég set þetta allt saman á myndasíðuna mína núna.
Eftir þessa lífsreynslu þá var önnur ekki verri í gærkvöldi en þá fórum við á Perú-Argentína í fótbolta. Þetta var haldið á 80.000 manna velli og þetta var hreint og beint stórfenglegt! Allt þetta mannhaf og stemmingin var alveg frábær. Þótt ótrúlegt megi virðast þá voru Perúmenn mun betri í fyrri hálfleik og framanaf í þeim seinni en á c.a. 80 mínútu skoruðu Argentínumenn og það var dauðaþögn á leikvanginum. Þegar að leikurinn var nánast búinn og hugsanlega svona 30 sekúndur eftir jöfnuðu hinsvegar Perúmenn og það varð allt brjálað! Inn í mér var ég samt bara ánægðust með jöfnunarmarkið vegna þess að þá væru minni líkur á slagsmálum fyrir utan... Það er kannski ekki alveg satt en þetta var alveg ótrúlega skemmtilegt og maður var ekki lengi að detta í stemminguna með fólkinu.
Um helgina erum við síðan að fara út úr bænum. Loksins loksins kemst ég út úr Lima eftir nokkra bið! Við erum að fara til Nazca og Paracas. í Nazca eru hinar svo kölluðu Nazca línur sem eru manngerð risatákn í eyðimörkina sem eru talin vera frá því um 200 f.k. til 700 e.k. Við förum í útsýnisflug þarna yfir svo að þetta ætti að verða alveg frábært upplifun. Paracas er bær ekki langt frá þar sem hægt er að sigla út að eyjum sem að heita Ballestas eyjur. Þær eru stundum kallaðar Galapagos fátæka mannsins þar sem það mikið dýralíf þarna. Mér til mikillar ánægju er víst líka rosa mikil sól og notalegheit þar sem ég er orðin svoldið leið á neutral veðrinu hérna í Lima. Þannig að ef þið öfundið mig þá endilega haldið því áfram af því að lífið er frábært hérna í Perú!
